| Kontrole NFZ w aspekcie przepisów o Swobodzie Działalności Gospodarczej |
|
|
|
|
Szanowni Państwo. Poniżej publikujemy oficjalne stanowisko Ministerstwa Gospodarki, jakie otrzymaliśmy na nasze zapytanie w sprawie kontroli przeprowadzanych przez pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia.
Warszawa, 23 czerwca 2009 r.
Szanowny Panie Przewodniczący W odpowiedzi na pismo z dnia 3 czerwca br., znak: L. dz. OIL-I/128/2O09 w sprawie stosowania przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dalej ustawy SDG) (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.) w odniesieniu do kontroli wykonywanych przez pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia, przekazuję następujące stanowisko. Ustawa SDG stanowi akt horyzontalny w zakresie wykonywania kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców. Na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy SDG kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorców przeprowadzana jest na zasadach określonych w tej ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Ustawa SDG - w zakresie wykonywania kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy - zawiera zatem wyłącznie przepisy o charakterze ogólnym, tj. normy kierowane do wszystkich organów kontroli wykonujących kontrolę działalności gospodarczej przedsiębiorcy, a także do wszystkich przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą bez względu na charakter wykonywanej działalności gospodarczej. Ustawa SDG w art. 4 ust. 1 wyraźnie stanowi, kto jest przedsiębiorcą w rozumieniu prawa polskiego. Jest to osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustaw przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Definicję „działalności gospodarczej" zawiera natomiast art. 2 ustawy, zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Tylko spełnianie łącznie przesłanek z art. 4 i art. 2 ustawy SDG pozwala uznać podmiot za przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą. Wobec powyższego, pracownicy oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, wykonując kontrolę działalności gospodarczej przedsiębiorcy powinni przede wszystkim stosować przepisy ustawy SDG w tym zakresie. Natomiast zgodnie z art. 77 ust. 3 ustawy SDG, przepisy ustaw szczegółowych dotyczące wykonywania kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy mają zastosowanie w zakresie materii nieuregulowanej tą ustawą. Ponadto, w mojej opinii, wyłącznie wówczas, gdy przepisy te nie są sprzeczne z przepisami ustawy SDG. Dlatego też przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 20908 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu przeprowadzania kontroli przez podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych (Dz. U. Nr 274, poz. 2723) mogą mieć zatem zastosowanie wyłącznie w zakresie materii nieuregulowanej ustawą SDG i tylko wtedy, gdy nie są sprzeczne z przepisami rozdziału 5 tej ustawy. Działania kontrolne pracowników oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, wobec działalności gospodarczej przedsiębiorców, wykonywane z naruszeniem zasad wynikających z ustawy SDG należałoby zatem uznać za niezgodne z obowiązującym prawem. Ponadto należy zauważyć, iż podjęcie i wykonywanie przez organy kontroli czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów ustawy SDG, określonych w art. 84c ust. 1 tej ustawy, może skutkować wniesieniem sprzeciwu przez przedsiębiorcę. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż analogiczne stanowisko w sprawie Minister Gospodarki pismem z dnia 2 czerwca br. przekazał Prezesowi Naczelnej Rady Lekarskiej. Sekretarz Stanu Adam Szejnfeld |



